طراحی تتوی خودتان: یک گردش کار عملی

برای طراحی تتویی که واقعاً می‌پوشید به عادت دفترچه رسم نیاز ندارید. کار از نقاشی به تصمیم‌گیری منتقل شده — دانستن چه می‌خواهید، سریع پیش‌نویس‌ها تولید کردن، و اصلاح تا زمانی که طرح جایش روی پوستتان را به دست آورد.

چگونه طراحی تتوی خود را از ابتدا شروع کنید؟

با معنا شروع کنید، نه تصویر. یک جمله بنویسید که موضوع، دلیل اهمیتش و محل آن روی بدنتان را نام ببرد. همه چیز دیگر — سبک، اندازه، تراکم — از آن جمله لنگر می‌آید.

مشکل صفحه خالی به‌ندرت درباره نقاشی است. درباره ندانستن هنوز وظیفه تتو است. قبل از باز کردن هر ابزاری، یک جمله بنویسید: موضوع چیست، چه معنایی برایتان دارد و کجای بدنتان می‌نشیند. «یک درنا روی ساعدم چون مادربزرگم کاغذی تا می‌کرد» یک بریف است. «یه چیز ژاپنی» نیست.

وقتی جمله وجود دارد، تصمیمات اطراف آن آسان‌تر می‌شوند. جایگاه ساعد جزئیات ظریف را حذف می‌کند. یک شیء معنادار معمولاً یک سیلوئت قابل تشخیص می‌خواهد، نه انتزاع. یک معنای خصوصی معمولاً محدودیت می‌خواهد، نه یک آستین کامل.

از جمله، یک قفسه مرجع کوتاه بکشید — پنج تا ده تصویر که احساسی که می‌خواهید را دریافت می‌کنند. هیچ‌کدام را کپی نکنید؛ وجود دارند تا بتوانید بیان کنید چه دوست دارید («آن خطوط»، «آن فضای منفی») با کلماتی که یک سازنده یا هنرمند می‌تواند استفاده کند. اگر می‌خواهید ایده را به تتو تبدیل کنید، دستور همیشه با همین جمله شروع می‌شود، فقط دوباره بیان شده. رد کردن این مرحله رایج‌ترین دلیلی است که مردم صدها تصویر تولید می‌کنند و هنوز تتو ندارند — ابزار کارش را انجام می‌دهد، اما شما هرگز هدفی به آن ندادید.

کدام ابزارها به غیرهنرمندان کمک می‌کنند تتویی طراحی کنند که واقعاً می‌توانند بپوشند؟

یک سازنده هوش مصنوعی برای پیش‌نویس‌ها، یک ویرایشگر وکتور یا رستر برای تمیزکاری، و یک پیش‌نمایش روی پوست برای تأیید. به مهارت نقاشی سنتی نیاز ندارید — به تکرار سریع و بازخورد صادقانه نیاز دارید.

زنجیره ابزار برای غیرهنرمند با زنجیره تصویرگر متفاوت است. شما از یک بوم خالی نمی‌سازید؛ بلکه هدایت، قضاوت و اصلاح می‌کنید. این تغییر می‌دهد کدام ابزارها اهمیت دارند.

برای پیش‌نویس‌ها، یک سازنده تتو با هوش مصنوعی آموزش‌دیده روی سبک‌های تتو در زمانی که یک رسم می‌برد ده‌ها جهت قابل استفاده به شما می‌دهد. هدف در این مرحله کاوش است، نه کمال. قبل از تعهد، در دو یا سه سبک از همان ایده گزینه‌ها تولید کنید.

برای تمیزکاری، یک ویرایشگر رستر پایه (برای حذف نویز پس‌زمینه، تنظیم کنتراست، جداسازی طرح) معمولاً کافی است. اگر می‌خواهید خطوط تیزتری برای استنسیل داشته باشید، یک ردیاب وکتور کمک می‌کند — اما می‌توانید این مرحله را به هنرمند تتو هم بسپارید. بسیاری از هنرمندان ترجیح می‌دهند مرجع را دوباره رسم کنند.

برای تأیید، یک ابزار پیش‌نمایش روی پوست مثل پرو wizard.tattoo بیشتر از هر ابزار پیش‌نویسی اهمیت دارد. طرحی که در 2000 پیکسل زیبا می‌خواند ممکن است در اندازه واقعی ساعد از هم بپاشد. یک سازنده طرح تتو ساخته‌شده برای غیرهنرمندان معمولاً این سه مرحله را بسته‌بندی می‌کند تا مجبور نباشید آن‌ها را خودتان به هم وصل کنید.

چگونه یک پیش‌نویس تولیدشده با هوش مصنوعی را به طرح نهایی اصلاح کنید؟

هر بار یک متغیر تغییر دهید. عناصری که دوست دارید قفل کنید، بخش‌هایی که نمی‌پسندید دوباره تولید کنید، و نتیجه را در اندازه واقعی قبل از اعلام چیزی تمام‌شده آزمایش کنید. اصلاح ویرایش است، نه بازی دوباره با اشانتیون.

بزرگ‌ترین اشتباه در این مرحله این است که هر تولید را یک بلیط لاتاری جدید بدانید. اگر موضوع، سبک و ترکیب‌بندی را همه با هم تغییر دهید، نمی‌توانید بگویید کدام تغییر کمک کرد. اصلاح یک حلقه رفع اشکال است، نه یک دستگاه اشانتیون.

با شناسایی کدام بخش‌ها از پیش‌نویس مورد علاقه‌تان ماندنی هستند و کدام‌ها ضعیف هستند شروع کنید. شاید سیلوئت درنا کامل است اما جزئیات بال گل‌آلود است. سیلوئت را در دستورتان قفل کنید («درنا در پرواز، بال‌های پایین، وضعیت یکسان») و فقط توصیف بال را تنظیم کنید («پرهای بال با خط تک‌خط، بدون سایه‌زنی»). کنار هم مقایسه کنید، نه جدا از هم.

وقتی طرح تنگ‌تر می‌شود، از تولید به انتخاب منتقل شوید. سه نهایی انتخاب کنید و چند روز با آن‌ها زندگی کنید. طرحی که روز پنجم هنوز درست به نظر می‌رسد معمولاً همان است. طرحی که بار دوم دیدنش بدتر به نظر می‌رسد همانی است که پشیمانش می‌شدید.

بالاخره، در اندازه واقعی پیش‌نمایش کنید. بیشتر مردم طرح‌هایی انتخاب می‌کنند که برای موضع جزئیاتشان خیلی زیاد است. سایت‌هایی مثل Tattoodo برای دیدن اینکه طرح‌های مشابه روی پوست واقعی چگونه پیر می‌شوند مفید هستند.

چه زمانی باید یک طرح خودساخته را نزد هنرمند انسانی ببرید؟

وقتی ترکیب‌بندی تصمیم گرفته شده اما خطوط، جایگاه یا مقیاس به قضاوت هنرمند نیاز دارند. هوش مصنوعی شما را به یک بریف قوی می‌رساند؛ هنرمند شما را بدون غافلگیری به پوست می‌رساند.

یک طرح خودساخته به‌ندرت به معنای واقعی کلمه آماده تتو است. یک بریف است. وظیفه هنرمند ترجمه آن بریف به خطوطی است که به‌تمیزی بهبود می‌یابند، روی تشریح منحنی خوب می‌نشینند و بدون تبدیل به خمیر پیر می‌شوند. آوردن یک رندر هوش مصنوعی که تمام‌شده به نظر می‌رسد آن مرحله را رد نمی‌کند؛ برایش آماده می‌کند.

تحویل آماده است وقتی سه چیز تصمیم گرفته شده‌اند: موضوع و ترکیب‌بندی، جایگاه و اندازه تقریبی، و سبک. هر چیز فراتر از آن — وزن خط دقیق، نحوه پیچیدن طرح دور مچ، کجا متراکم‌ترین بلک‌وورک می‌نشیند — تخصص هنرمند است، نه شما. روی پیکسل‌به‌پیکسل اصرار نکنید؛ روی حفظ معنا اصرار کنید.

بیش از یک تصویر بیاورید. پیش‌نویس نهایی، دو یا سه نسخه قبلی‌تر که جهتی را که رد کردید نشان می‌دهند و قفسه مرجعتان را به هنرمند نشان دهید. این مدل ذوق شما را به آن‌ها می‌دهد، نه فقط آخرین کلیکتان.

یک طرح تتوی سفارشی ساخته‌شده به این شکل به هنرمند زمان تفسیر کمتری می‌کوشد و به شما اضطراب کمتری درباره اینکه آیا نتیجه با آنچه تصور می‌کردید مطابقت دارد. برخی هنرمندان فایلتان را کاملاً بازنقشی می‌کنند؛ این یک ویژگی است، نه توهین.

گردش کار: ایده‌پردازی ← پیش‌نویس ← اصلاح ← تحویل هنرمند

طرح تتوی سفارشی — طرح تتویی که به‌طور خاص برای یک نفر ساخته شده — لنگر شده در معنا، تشریح و ترجیحات سبک آن‌ها — به‌جای انتخاب از فلاش از پیش‌کشیده‌شده. گردش‌های کاری دستیاری‌شده با هوش مصنوعی طرح‌های سفارشی را برای کسانی که مهارت نقاشی ندارند قابل دسترس می‌کند.