ម៉ាស៊ីនធ្វើស្តេនស៊ីលទូស: មគ្គុទ្ទេសក៍ — wizard.tattoo

ស្តេនស៊ីលទូសជាស្ពានភ្ជាប់រវាងការរចនានិងស្បែក។ ធ្វើបានត្រឹមត្រូវវិចិត្រករធ្វើការលឿននិងស្អាត ប្រសិនបើខុសពួកគេនឹងគូរថ្មីមុននឹងប្រើម្ជុល។ ភាពខុសគ្នាស្ទើរតែមិនដែលកើតពីកម្មវិធី — វាស្ថិតនៅអ្វីដែលខ្សែបន្ទាត់ធ្វើ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្តេនស៊ីលទូសខុសពីការគំនូរបន្ទាត់ធម្មតា?

ស្តេនស៊ីលមានតែការបង្ហាញគ្រោងតែប៉ុណ្ណោះ — គ្មានការបំពេញ គ្មានការបន្ថែមស្រមោល គ្មាន anti-aliasing — ត្រូវបានរចនាដើម្បីផ្ទេរបានត្រឹមត្រូវទៅស្បែក និងណែនាំម្ជុល។ ខ្សែបន្ទាត់គ្រប់ខ្សែត្រូវជាផ្លូវបិទ និងផ្ដោតសំខាន់ ដែលវិចិត្រករអាចដើរតាម។

ការគំនូរបន្ទាត់គឺជារូបភាពដែលបានបញ្ចប់។ ស្តេនស៊ីលគឺជាសំណុំនៃការណែនាំ។ ភាពខុសគ្នានោះកំណត់រាល់ការសម្រេចចិត្តអំពីរបៀបបង្កើតវា។

ស្តេនស៊ីលជាពណ៌ខ្មៅបរិសុទ្ធនៅលើស្រទាប់ប្រព្យាករប្រឆាំង ឬស ដែលមានភាពច្បាស់លាស់ខ្ពស់ ដោយគ្មានគែមទន់។ Anti-aliasing — ភីកសែលប្រផ្ទក់ ដែលធ្វើឱ្យខ្សែបន្ទាត់ហ្នឹងស្តើងផ្ទៃអេក្រង់ — ប្រែទៅជាគែមមិនច្បាស់នៅពេលផ្ទេរទៅស្បែក។ ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពប្រូសសឹង ឬ iPad អានភីកសែលប្រផ្ទក់ទាំងនោះជាខ្សែបន្ទាត់ស្ដើង ហើយវិចិត្រករនឹងឃើញរង្វង់ជុំវិញគ្រប់ការនាំ។ ស្តេនស៊ីលពិតប្រើគែមប៊ីណែរ ស្ថានភាពយ៉ាងខ្លាំង: ភីកសែលទាំងឡាយជាទំហំ ក្ដារ ឬជាទំហំ ទទេ។

ការបំពេញត្រូវកាត់ចោល។ ទីកន្លែងដែលការរចនាដែលបានបញ្ចប់ ប្រហែលជាមានការត្រជក់ប្រផ្ទក់ ការស្ទា ឬការហូរ ស្តេនស៊ីលបញ្ចូលតំបន់ទាំងនោះ ទៅជាវត្ថុដ៏ហ្មត់ (សម្រាប់ blackout ឬការបន្ថែមស្រមោលធ្ងន់) ឬការគ្រោងបន្ទាត់ដែលវិចិត្រករនឹងបំពេញក្នុងអំឡុងវគ្គ។ ការសម្រេចចិត្តអំពីការបន្ថែមស្រមោលកើតឡើងនៅស្បែក មិនមែននៅស្តេនស៊ីលទេ។

ទំហំខ្សែបន្ទាត់ជាចេតនា។ ស្តេនស៊ីលល្អប្រើចំនួនទំហំខ្សែបន្ទាត់ស្ថិតស្ថេរតូចមួយ — ជាធម្មតាពីរ ឬបី — ដូច្នេះវិចិត្រករដឹងថាខ្សែបន្ទាត់ណាជាសំខាន់ ហើយណាជាតំណក់។ ការគំនូរដែលមានសាមសិបទំហំខ្សែបន្ទាត់ខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចគ្មានអ្វីអាចផ្ទេរបានត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់ធ្វើការដោយគ្មានក្រដាស ច្បាប់ដូចគ្នាក៏ចាំបាច់សម្រាប់ <a href="/blog/stencil-transfer-guide-for-artists">ស្តេនស៊ីលទូសឌីជីថលជំនួសម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពប្រូសសឹង</a> — iPad គ្រាន់តែជំនួសក្រដាសកាបូន មិនមែនការបន្ទូលដែលស្ថិតក្រោម។

ឧបករណ៍ធ្វើស្តេនស៊ីលណាដែលផលិតលទ្ធផលថ្នាក់វិចិត្រករ?

ឧបករណ៍ធ្វើស្តេនស៊ីលទូសជាក់លាក់ប្រសើរជាងកម្មវិធីបង្កើតរូបភាពទូទៅ ព្រោះពួកវាត្រូវបានសំដៅសម្រាប់លទ្ធផលគែមរឹង ការសម្អាតខ្សែបន្ទាត់ និងទម្រង់ណាំចេញដែលវិចិត្រករប្រើពិតប្រាកដ។ ឧបករណ៍ត្រឹមត្រូវអាស្រ័យលើឯកសារបញ្ចូល និងថវិការបស់អ្នក។

ប្រភេទឧបករណ៍បី ដែលគ្របដណ្ដប់ស្ទើរតែគ្រប់워크flows ។ ម៉ាស៊ីនបំប្លែង AI ទទួលការរចនាដែលបានបញ្ចប់ (ជាញឹកញាប់ AI-generated ឬថតរូប) ហើយផ្ដល់ការគ្រោងត្រៀមស្តេនស៊ីល ក្នុងជំហានតែមួយ។ ពួកវាលឿនបំផុតសម្រាប់អ្នកមិនមែនជាវិចិត្រករ ហើយអភ័យទោសចំពោះការបញ្ចូលដែលច្របល់ ប៉ុន្ដែពួកវាខុសគ្នាខ្លាំងក្លានៅក្នុងគុណភាពខ្សែបន្ទាត់ — ខ្លះបញ្ចេញផ្លូវវែងច្បាស់ ខ្លះទៀតបញ្ចេញស្ទ្រូចនៃ noise។ ពិសោធន៍មុននឹងទុកចិត្ត។

ម៉ាស៊ីន vector-tracer ដូចជា Inkscape ការស្ដា bitmap ឬ Adobe Illustrator ការ Image Trace ផ្ដល់ការគ្រប់គ្រងពេញលេញ។ អ្នកបញ្ចូលរូបភាព raster ហើយត្រូវ threshold smoothing និងការសម្រួលផ្លូវ រហូតបន្ទាត់ស្អាត។ លទ្ធផលគឺអាចមានទំហំ ហើយកែប្រែបន្ទាត់ម្ដងៗ ដែលវិចិត្រករចូលចិត្ត។ គុណវិបត្តិគឺការរៀន និងពេលវេលាក្នុងមួយការរចនា។

កម្មវិធីបង្កើតរូបភាពទូទៅ (Photoshop, Procreate, Affinity Photo) អាចផ្ដល់ស្តេនស៊ីលជាមួយ workflow ត្រឹមត្រូវ — ការកែ threshold ការ level ការសម្អាតដោយដៃ — ប៉ុន្ដែពួកវាមិនត្រូវបានបង្កើនប្រសិទ្ធភាពសម្រាប់វា។ អ្នកនឹងចំណាយពេលយូរជាងនេះ ហើយលទ្ធផលគឺ raster តែប៉ុណ្ណោះ លើកលែងតែអ្នក trace វាដោយឡែក។

សម្រាប់ផ្លូវចំណុច ពីការរចនារបស់អ្នក wizard.tattoo <a href="/stencil">ម៉ាស៊ីនបំប្លែងស្តេនស៊ីល</a> ត្រូវបានបង្កើតជាក់លាក់សម្រាប់ការបញ្ចេញទូស។ ប្រសិនបើអ្នកចាប់ផ្ដើមពីរូបថតជំនួសពីការរចនាដែលបានបញ្ចប់ <a href="/blog/convert-photo-to-tattoo-stencil">ការ flow photo-to-stencil</a> ជា workflow ខុសគ្នា ហើយទទួលផលពីឧបករណ៍ដែលត្រូវបានសំដៅ។ វិចិត្រករដែលចង់ចំណាយ zero គួរប្រៀបធៀបជម្រើសនៅក្នុង <a href="/blog/free-tattoo-stencil-maker">ការប្រមូល ឧបករណ៍ស្តេនស៊ីលឥតគិតថ្លៃ</a>។

តើអ្នកត្រៀមការរចនាស្មុគស្មាញដោយរបៀបណាដើម្បីការបំប្លែងស្តេនស៊ីលស្អាត?

ដក ការបំពេញ និងការ gradient ជាមុន បង្កើនភាពទៅ contrast ញែককម្មវត្ថុ ពីផ្ទៃខាងក្រោយ ហើយ សម្រួលតំបន់ ណាដែលខ្សែបន្ទាត់ ច្រើនប៉ះ។ ការបញ្ចូលស្អាតជាង ការ trace ស្អាតជាង។

ឧបករណ៍ស្តេនស៊ីលបរាជ័យ ក្នុងប្រភេទការបញ្ចូលដូចគ្នា ក្នុងវិធីដូចគ្នា។ ការស្គាល់ failure modes អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកត្រៀមការរចនាដូច្នោះ ពួកវានឹងមិនកើតឡើង។

បញ្ហាទីមួយគឺ contrast។ ប្រសិនបើការរចនាមានការ grey ទន់ ការហូរ watercolour ឬ តំបន់ contrast ទាប ឧបករណ៍ប្រាប់មិនបាន ថាខ្សែបន្ទាត់ចប់ នៅណា។ ដំណើរ រូបភាពតាមរយៈ levels ឬ threshold ការ adjustment រហូតដល់ផ្នែកងងឹតជាខ្មៅបរិសុទ្ធ ហើយផ្នែករលាំជាសវ្ហារ ដោយ គ្មានផ្នែក។ ភាគច្រើន detail នឹងខូច ហើយ នោះជា point ។ ស្តេនស៊ីលត្រូវជាផ្ដាច់ចិត្ត។

បញ្ហាទីពីរគឺ background noise។ ផ្ទៃ texture ភាព ធំ grain ក្រដាស ឬ ភីកសែលដែលរ scattered ក្លាយជា phantom line ក្នុង trace។ Mask ឬ erase ផ្ទៃខាងក្រោយ ទៅ white ការ conversion មុន។ ប្រសិនបើ ការរចនាត្រូវ AI-generated ផ្ទៃខាងក្រោយ ជាធម្មតាស្អាតរួចហើយ ប៉ុន្ដែពិនិត្យ ។

បញ្ហា ទីបីគឺ line collisions ។ ទីកន្លែង ដែលខ្សែបន្ទាត់ ច្រើនឆ្លង ក្នុងចំណុចតែ — ចំណុចកណ្ដាល mandala ភ្នែករបស់ portrait ចំណូល ornament — tracers ជាញឹកញាប់ ផ្ដល់ blob ជំនួស ផ្លូវ ច្បាស់។ Pre-edit តំបន់ ទាំងនោះ ដោយដៃ ដើម្បី thin ឬ ញែក ខ្សែបន្ទាត់ មុន conversion ។ ប្រភព ល្អ ដើម្បី ធ្វើ linework ទូស ស្អាត គឺ <a href="https://tattooing101.com/" rel="nofollow">Tattooing 101</a> ដែល ឯកសារ ដូចវិចិត្រករ រៀបចំ linework ដើម្បី ផ្ទេរ ។

ជាចុង ក្រោយ ត្រូវ សម្រេចចិត្ត ថាតើ structural ឬ decorative ។ Mark ខ្សែ structural ដោយ ទំហំ ធ្ងន់ ហើយ ទុក ចំណែក decorative ឱ្យ ស្ដើងជាង ។ នេះ ផ្ដល់ ឱ្យ វិចិត្រករ hierarchy ដើម្បី ដើរតាម ពេល ដាក់ ទូស ។

តើ អ្នក នាំ ចេញ ស្តេនស៊ីល សម្រាប់ ការ ផ្ទេរ ប្រូសសឹង ឬ iPad ដោយ របៀប ណា?

ម៉ាស៊ីន ប្រូសសឹង ចង់ PNG ឬ PDF ខ្មៅ-លើ-ស ដែល មាន contrast ខ្ពស់ ក្នុង ទំហំ ផ្ដល់ ពិត ប្រាកដ; workflow iPad ចង់ PNG ដែល មាន ផ្ទៃខាងក្រោយ ថ្លា ក្នុង DPI 300+. ធ្វើ ឱ្យ ត្រឹម ត្រូវ resolution និង color mode ឬ ការ ផ្ទេរ នឹង ខូច ។

ការ នាំ ចេញ ជា កន្លែង ដែល ស្តេនស៊ីល ល្អ ច្រើន ស្លាប់ ។ វិធី ផ្ទេរ នីមួយ ៗ មាន លក្ខន្តិកៈ តឹងរ ហើយ ឯកសារ ដែល មើល ទៅ ល្អ ក្នុង អេក្រង់ នៅ អាច ផ្ដល់ ការ ផ្ទេរ ស្ដើង អសកម្ម ។

សម្រាប់ ម៉ាស៊ីន ប្រូសសឹង — ស្ដង់ដារ ក្នុង ការ ផ្ទេរ ស្តេនស៊ីល ក្រដាស — ចេញ ជា PNG ខ្មៅ-លើ-ស JPEG ឬ PDF ក្នុង ទំហំ រូបវន្ត ពិត ប្រាកដ ដែល អ្នក ចង់ ឱ្យ ទូស ទៅ ។ កំណត់ ទំហំ ឯកសារ ជា inch ឬ centimetre មិន មែន pixel ។ Resolution គួរ 300 DPI យ៉ាង ហោចណាស់ 600 ស្ថិតស្ថេរ ជាង ។ ចៀស វាង grayscale; បង្ខំ binary ទៅ ប្រសិន បើ ឧបករណ៍ អ្នក ផ្ដល់ ។ ធ្វើ ការ ក្នុង ក្រដាស ធម្មតា ជា មុន ដើម្បី បញ្ជាក់ ទំហំ មុន ការ ដុត ក្រដាស ប្រូសសឹង ។

សម្រាប់ workflow iPad — កំពុង កើន ច្រើន ខណៈ ដែល វិចិត្រករ ទៅ ប្រើ Procreate-driven sessions — ចេញ ជា PNG ដែល មាន ផ្ទៃខាងក្រោយ ថ្លា ម្ដងទៀត ក្នុង DPI 300+ ហើយ ក្នុង ទំហំ គោល ពិត ប្រាកដ ។ ផ្ទៃខាងក្រោយ ថ្លា ចាំបាច់ ព្រោះ វិចិត្រករ នឹង overlay ស្តេនស៊ីល លើ រូបថត ស្បែក ដើម្បី ផែនការ ទីតាំង ។ ខ្លះ វិចិត្រករ ចូល ចិត្ត SVG ដូច្នេះ ពួកគេ អាច ធ្វើ ទំហំ ហើយ កែ ក្នុង ឧបករណ៍ ។ ពិនិត្យ ពី វិចិត្រករ អ្នក ប្រើ មុន ការ ចេញ ។

ឈ្មោះ ឯកសារ សំខាន់ ជាង ចំណាប់ ។ រួម ទំហំ គោល ក្នុង ឈ្មោះ ឯកសារ — "crane-forearm-12cm.png" — ដូច្នេះ ទាំង អ្នក និង វិចិត្រករ មិន ត្រូវ ចាំ ថា version ណា ត្រូវ ទំហំ ណា ។ ខ្នាត មិន ត្រូវ ក្នុង កៅអី ជា កំហុស ស្តេនស៊ីល ធម្មតា បំផុត ហើយ អាច ការ ពារ ក្នុង ឈ្មោះ ឯកសារ ។

ឧបករណ៍ ស្តេនស៊ីល: ការ បញ្ចូល × គុណ ភាព ខ្សែ × ការ ចេញ × តំលៃ

ស្តេនស៊ីល ទូស — ជា កំណែ ការ គ្រោង ខ្ជះ ខ្ជាយ នៃ ការ រចនា ទូស ដែល ស្ទុះ ពី ការ បំពេញ និង ស្រមោល ប្រើ ដើម្បី ផ្ទេរ ការ រចនា ទៅ ស្បែក តាម ក្រដាស ប្រូសសឹង ឬ overlay ឌីជីថល ។ ស្តេនស៊ីល ណែ នាំ ម្ជុល វិចិត្រករ ប៉ុន្ដែ មិន កំណត់ ការ ស្រមោល ឬ ពណ៌ ដែល ត្រូវ សម្រេច ក្នុង វគ្គ ។