Matematyka tatuażu: powierzchnia, czas i koszt po polsku

Wycena tatuażu wydaje się tajemnicza, dopóki nie zobaczysz jej podstawowej matematyki. To w dużej mierze centymetry kwadratowe razy godziny razy stawka godzinowa, przy czym złożoność i umiejscowienie wyginają krzywą. Gdy potrafisz z grubsza oszacować każdą zmienną, ostateczna kwota przestaje być zaskoczeniem.

Jak oblicza się koszt tatuażu na podstawie powierzchni i złożoności?

Tatuaże wycenia się jako godziny razy stawka godzinowa artysty, przy czym powierzchnia decyduje o tym, jak długo trwa wykonanie. Złożoność — gęstość detali, upakowanie koloru, fine line — mnoży godziny, nie stawkę. Większy lub gęstszy wzór pochłania więcej czasu na fotelu.

Najjaśniejszy sposób myślenia o wycenie to zadanie objętościowe. Skóra to powierzchnia, tusz to materiał, a czas artysty to wąskie gardło. Większa powierzchnia zajmuje więcej czasu. Gęstszy wzór — upakowane cieniowanie, zawiłe ornamenty, mikrorealizm — zajmuje więcej czasu na centymetr kwadratowy niż oszczędny wzór. Jednostką bazową jest czas, a niemal wszystko inne to mnożnik na nim.

Złożoność to zmienna, która zaskakuje ludzi. Dwa tatuaże o tych samych wymiarach mogą różnić się trzykrotnie pod względem liczby godzin: czysty żuraw fine line szybko pokrywa powierzchnię, podczas gdy neo-traditional róża upakowana kolorem przy tych samych rozmiarach wymaga nakładania warstw, mieszania i przejść nasycenia, których żuraw nigdy nie potrzebuje. Detal zwielokrotnia też każde odchylenie; ciasna linia wymaga wolniejszej, pewniejszej ręki i częstszych przerw. Umiejscowienie to trzecia dźwignia — żebra, dłonie i stopy tatuuje się wolniej niż zewnętrzną część ramienia czy udo, bo skóra jest tam bardziej wrażliwa i artysta pracuje krótszymi pociągnięciami. Artykuł o tym, jak rozmiar wpływa na koszt, szczegółowo omawia wzajemne oddziaływanie rozmiaru i umiejscowienia.

W praktyce oznacza to: nie zakotwiczaj się na kwocie za całość bez zrozumienia czasu w niej zawartego. Konkretna liczba to po prostu szacunek godzin, który artysta obliczył w myślach. Jeśli zmieniasz wzór — dodajesz baner, tło, przechodzisz z szarości na kolor — czas się zmienia, a cena pójdzie w ślad.

Stawka to w dużej mierze funkcja doświadczenia artysty, miasta, w którym pracuje, i specjalizacji, z której jest znany. Debiutujący adept w mniejszym mieście może liczyć równowartość dziewięćdziesięciu dolarów za godzinę; starszy artysta z roczną listą oczekujących w dużym mieście może brać trzysta i wciąż być okazją w stosunku do popytu. Specjalizacja też ma znaczenie — mikrorealizm i duże prace kolorowe mają premię, bo umiejętności są rzadkie. Żadne z powyższych nie znaczy, że tańszy artysta produkuje gorszy tatuaż; znaczy, że stawka to sygnał rynkowy, a nie stopień jakości. Najpierw weryfikuj portfolio, a cenę traktuj jako pochodną.

Kiedy artyści pobierają opłatę godzinową, a kiedy za całość?

Stawka godzinowa to standard dla średnich i dużych prac na zamówienie, przy których artysta nie jest w stanie z góry dokładnie przewidzieć czasu. Wycena za całość, czyli ryczałt, jest typowa dla małych tatuaży, flashy i walk-inów, gdzie zakres jest stały i czas jest z góry wiadomy.

Stawki godzinowe to domyślny standard w branży dla oryginalnych prac na zamówienie, bo artysta sprzedaje w istocie swój czas. Podaje zakres — trzy do czterech godzin, dwie do trzech sesji — i fakturuje za czas faktycznie spędzony na fotelu. Zaletą jest sprawiedliwość dla obu stron: klient, który chce więcej dopracowania, dostaje je bez renegocjacji, a artysta nie jest karany za staranne podejście do trudnej pracy. Wadą jest to, że koszt końcowy jest naprawdę niepewny do zakończenia sesji.

Ryczałt sprawdza się lepiej przy małych, dobrze zdefiniowanych pracach. Wzór flash o rozmiarze pięciu centymetrów, bez modyfikacji przez klienta, ma znany koszt czasowy, a konkretna kwota jest prostsza niż śledzenie zegara. Studia z dużą liczbą walk-inów często mają wystawione minimum — odpowiednik pięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu dolarów w zależności od miasta — które pokrywa przygotowanie, sterylizację i czas minimalny artysty nawet za maleńki tatuaż. Użyteczny bazowy punkt odniesienia dla wynagrodzeń w branży podaje Biuro Statystyki Pracy USA w swoich danych o pracownikach branży urody, które leżą u podstaw wielu decyzji o stawkach w studiach.

Cicho ważnym szczegółem jest zaliczka. Większość artystów wymaga bezzwrotnej zaliczki, zazwyczaj równowartości pięćdziesięciu do dwustu dolarów, która blokuje termin i jest zaliczana na poczet ostatecznego rachunku. To nie jest dodatkowy koszt; to zabezpieczenie artysty przed odwołaniami w ostatniej chwili. Zawsze upewnij się, czy zaliczka jest zaliczana na poczet pierwszej sesji, ostatniej sesji czy konsumowana jako czas na przygotowanie projektu, zanim w ogóle usiądziesz na fotelu. Szerszy kontekst planowania znajdziesz w artykule jak wpisać koszt w swój plan.

Jak długo trwa typowy tatuaż pod względem rozmiaru i detalu?

Mały, prosty tatuaż zajmuje godzinę do dwóch. Praca wielkości dłoni z detalami — trzy do pięciu. Półrękaw zabiera osiem do piętnastu godzin rozłożonych na kilka sesji, a pełne plecy mogą wymagać trzydziestu do osiemdziesięciu godzin w ciągu roku lub dłużej.

Czas rośnie nieliniowo wraz z powierzchnią, bo tolerancja skóry, nasycenie tuszu i własne zmęczenie artysty ograniczają przydatną sesję do mniej więcej czterech do sześciu godzin. Większa praca to nie jedno długie siedzenie — to seria sesji z przerwami na gojenie. Zaplanowanie tego to część budżetowania — nie płacisz za jedną wizytę, płacisz za harmonogram.

Detal jeszcze bardziej wygina krzywą. Prosty rysunek liniowy wielkości karty do gry może być gotowy w dziewięćdziesiąt minut. Te same wymiary wypełnione dotworkiem, mikrorealizmem lub nasyconymi kolorami mogą zająć pięć godzin, bo każdy centymetr kwadratowy to oddzielna mała zagadka cieniowania, gradientu lub faktury. Realizm i portrety są szczególnie kosztowne czasowo, bo artysta stale się cofa, ocenia wartości i koryguje. Osoby po raz pierwszy powinny szczególnie zapoznać się z tym, jak czas wpływa na ból, zanim zdecydują się na długą sesję, bo wytrzymałość to realny sufit kosztu.

Kilka praktycznych reguł kciuka. Czerń i szarość jest szybsza niż kolor. Style z dominantą konturu są szybsze niż te z dominantą wypełnienia. Tatuaż dziurkowany ręcznie jest znacznie wolniejszy na centymetr kwadratowy niż maszynowy. Duże prace prawie zawsze ujawniają dodatkowy czas po rozpoczęciu — praca na plecach wyceniona na trzydzieści godzin często kończy się na pięćdziesięciu, bo podczas pracy wyłaniają się detale niewidoczne w pierwotnym szkicu. Jeśli wycena ryczałtowa dużej pracy brzmi zbyt gładko, prawdopodobnie jest.

Czas gojenia to część harmonogramu, o której ludzie zapominają. Po długiej sesji tatuaż potrzebuje dwóch do czterech tygodni, by się ustabilizować, zanim usiądziesz ponownie do tej samej pracy, a niekiedy dłużej jeśli miejsce jest delikatne. Oznacza to, że wielosesyjny rękaw rzadko jest projektem na miesiąc; sześć do dwunastu miesięcy kalendarzowych jest bardziej uczciwe. Planuj wokół swojego życia — śluby, wyjazdy nad morze, cele treningowe — bo kalendarz ma takie samo znaczenie jak liczba godzin.

Jak zbudować uczciwy budżet na tatuaż?

Szacuj godziny przy górnym końcu widełek artysty, pomnóż przez jego stawkę godzinową, dodaj piętnaście do dwudziestu procent na poprawki i przekroczenia, a następnie napiwek w wysokości piętnastu do dwudziestu pięciu procent. Preparaty do pielęgnacji to mała, ale realna pozycja w budżecie.

Zacznij od wystawionej stawki godzinowej artysty lub zapytaj wprost — większość podaje ją przed rezerwacją. Pomnóż przez swoje najlepsze szacowanie godzin, zakładając górny koniec. Jeśli artysta mówi cztery do sześciu godzin — budżetuj sześć. Tatuaże prawie nigdy nie wychodzą poniżej szacunku; przekraczają go, gdy artysta dostrzeże coś wartego dopracowania albo gdy klient potrzebuje dodatkowej przerwy. Następnie dodaj rezerwę piętnastu do dwudziestu procent na poprawki, przekroczenia i odświeżenia w drugiej sesji.

Druga pozycja, o której ludzie zapominają, to napiwek. W Polsce i Europie normy są różne od Stanów Zjednoczonych — europejski klient często zostawia symboliczny, nieobowiązkowy napiwek zamiast procentowego; jednak zakładaj zawsze jakiś niezerowy gest wdzięczności, bo artysta spędził z tobą wiele godzin. Jeśli podróżujesz lub planujesz tatuaż w studiu zachodnim, licz piętnaście do dwudziestu pięciu procent całkowitego kosztu wprost dla artysty, nie studia. Cztero-godzinna sesja za równowartość stu pięćdziesięciu dolarów za godzinę z dwudziestoprocentowym napiwkiem to dodatkowe sto dwadzieścia dolarów na sześciuset bazowych, a kulturowo poprawnie jest wliczyć to od samego początku. Zasoby dla pracujących artystów na Tattoodo to użyteczna weryfikacja tego, co faktycznie płaci twój lokalny rynek.

Wreszcie uwzględnij drobiazgi. Maści pielęgnacyjne, plastry okluzyjne, delikatne filtry słoneczne i świeża bawełniana koszulka do spania kosztują realne pieniądze przez miesiąc gojenia. Żadna z tych pozycji nie jest duża, ale to różnica między czystym gojeniem a frustrującym retuszem. Dla osób po raz pierwszy w szczególności dodanie pięćdziesięciu do stu złotych ekstra w kosztorysie pierwszorazowca na akcesoria to realistyczny ruch. I zabudżetuj odświeżenie w okolicach szóstego tygodnia, jeśli artysta je oferuje; niektórzy wliczają je gratis, inni fakturują w połowie stawki, i tak czy tak warto wiedzieć to przed wydatkami na główną pracę.

Powierzchnia × godziny × cena (mały/średni/rękaw/plecy)

stawka godzinowa — Cena za godzinę pracy tatuatora, zazwyczaj wynosząca od stu do trzystu dolarów amerykańskich w zależności od doświadczenia, miasta i specjalizacji stylistycznej. Jest to dominująca zmienna w każdej wycenie pracy na zamówienie.