تبدیل عکس به استنسیل تتو

چه چیزی یک عکس را برای تبدیل به استنسیل خوب (یا بد) می‌کند؟

عکس‌های منبع خوب کنتراست قوی، موضوع به‌وضوح تعریف‌شده، بدون شلوغی پس‌زمینه و نور یکنواخت دارند. منابع بد نرم، کم‌کنتراست، شدیداً فشرده یا بصری شلوغ هستند — و هیچ مبدلی نمی‌تواند آن‌ها را نجات دهد.

قدم اول انتخاب منبعی است که بتواند فرایند تبدیل را تحمل کند. اکثر خرابی‌های استنسیل اینجا اتفاق می‌افتند، قبل از اینکه نرم‌افزاری درگیر شود، چون مردم با عکسی شروع می‌کنند که اساساً نمی‌تواند یک نقشه خطی تمیز شود. استنسیل اسکلت یک تتو است: کانتورها و چند نقطه مرجع داخلی که طراح برای موقعیت‌دهی طرح روی پوست استفاده می‌کند. برای استخراج این اسکلت، مبدل باید لبه‌ها — مرزهای بین روشن و تاریک — را پیدا کند که با ویژگی‌های واقعی موضوع مطابقت دارند. اگر عکس شما لبه‌های قوی و بدون ابهام ندارد، مبدل یا آن‌ها را اختراع می‌کند (نویز تولید می‌کند) یا از دست می‌دهد (استنسیل خالی تولید می‌کند). چه کار می‌کند: عکس‌های با کنتراست بالا با موضوع واضح در برابر پس‌زمینه ساده. یک نقشه خطی با جوهر سیاه روی کاغذ سفید بهترین حالت است. پرتره در استودیو با نور مناسب در برابر پس‌زمینه خنثی خوب کار می‌کند. عکس حیوان خانگی گرفته‌شده در نور یکنواخت روز در برابر علف کار می‌کند اگر سیلوئت حیوان قوی باشد. چه شکست می‌خورد: اسنپ‌های گوشی در نور داخلی مخلوط؛ عکس‌های فشرده‌شده توسط اشتراک‌گذاری مکرر از طریق اپلیکیشن‌های پیام‌رسانی؛ پس‌زمینه‌های شلوغ که موضوع در اشیاء پیرامونی محو می‌شود؛ تصاویر مرجع بسیار کوچک که بیش از رزولوشن بومی‌شان بزرگ شده‌اند؛ عکس‌های گروهی با چند موضوع؛ هر چیزی با تاری حرکت. پژوهش علوم کامپیوتر — ببینید نمای کلی کلاسیک <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Canny_edge_detector" rel="nofollow">آشکارساز لبه Canny</a> — دقیقاً کدام تصاویر اطلاعات لبه را در پردازش حفظ می‌کنند را کمی‌سازی می‌کند. نسخه کوتاه: نسبت سیگنال به نویز بیشتر از رزولوشن اهمیت دارد. رزولوشن اهمیت دارد اما به‌ندرت گلوگاهی است که مردم فکر می‌کنند. یک عکس ۱۲۰۰×۱۲۰۰ با کنتراست قوی تمیز تبدیل می‌شود. یک عکس ۴۰۰۰×۴۰۰۰ با نور نرم و پس‌زمینه شلوغ تبدیل نمی‌شود. اول برای کنتراست بهینه کنید؛ رزولوشن را تنها بعد از اینکه منبع از نظر دیگری خوب است بیاورید. اگر هنوز در مرحله انتخاب طرح هستید نه مرحله تبدیل، مرور کلی <a href="/blog/tattoo-stencil-maker-guide">سازنده استنسیل</a> پوشش می‌دهد که استنسیل‌ها چطور در جریان کار بزرگ‌تر تتو جای می‌گیرند.

چطور قبل از تبدیل یک عکس را پیش‌پردازش کنیم؟

به موضوع برش تنگ دهید، کنتراست و وضوح را در یک ویرایشگر عکس ابتدایی بالا ببرید، به سیاه‌وسفید تبدیل کنید، پس‌زمینه را حذف کنید و قبل از اجرای مبدل اندازه را به ابعاد تقریبی استنسیل نهایی تغییر دهید.

قدم دوم پیش‌پردازش است — بخشی که اکثر مردم نادیده می‌گیرند و بخشی که تعیین می‌کند آیا مبدل فرصتی دارد. پنج عملیات کوچک، به این ترتیب، یک منبع حاشیه‌ای را قابل تبدیل می‌کنند. اول، به موضوع برش تنگ دهید. هر چیزی که بخشی از تتوی نهایی نخواهد بود نویزی است که مبدل سعی می‌کند در آن لبه پیدا کند. یک صورت که ۳۰٪ قاب را پر می‌کند استنسیلی با لبه‌های شلوغ از یقه، مو و دیوار تولید می‌کند. برش بدهید تا موضوع تقریباً ۸۰٪ قاب باشد. دوم، کنتراست را بالا ببرید. در هر ویرایشگر ابتدایی — Photos در macOS، Snapseed در موبایل، Photopea در مرورگر — کنتراست را ۲۰-۴۰٪ و وضوح یا ساختار را ۱۰-۲۰٪ افزایش دهید. هدف عمیق‌تر کردن سایه‌ها و روشن‌تر کردن هایلایت‌هاست تا لبه‌ها بدون ابهام باشند. آن‌قدر فشار ندهید که تن‌های میانی فرو بریزند؛ وقتی جزئیات تن میانی را از دست می‌دهید، مبدل توانایی پیدا کردن ویژگی‌های ظریف مثل کانتورهای چشم را از دست می‌دهد. سوم، تبدیل به خاکستری کنید. استنسیل تک‌رنگ است و اطلاعات رنگی مبدل را گیج می‌کند — یک گل زرد در برابر برگ‌های سبز کنتراست رنگی بالا اما کنتراست روشنایی پایین دارد، و مبدل فقط روشنایی می‌بیند. قبل از اجرای هر چیز دیگری به سیاه‌وسفید تبدیل کنید. اگر تبدیل خودکار مسطح به نظر می‌رسد، از یک میکسر رنگ استفاده کنید تا کانال مطابق با موضوعتان را بالا ببرید (مثلاً کانال قرمز برای رنگ‌های پوست، آبی برای عناصر آسمان). چهارم، پس‌زمینه را حذف کنید. ابزارهای رایگان مثل remove.bg یا ابزار جادوی فتوشاپ می‌توانند موضوع را در کمتر از یک دقیقه ایزوله کنند. یک پس‌زمینه سفید تمیز مانع از اینکه مبدل خطوطی دور سایه‌ها یا بافت دیوار که نمی‌خواستید در استنسیل باشند بکشد می‌شود. پنجم، به ابعاد نهایی استنسیل تغییر اندازه دهید. اگر تتو چهار اینچ عرض در ۳۰۰ DPI خواهد داشت، ورودی شما باید تقریباً ۱۲۰۰ پیکسل عرض داشته باشد. تبدیل با رزولوشن بالاتر و سپس کاهش نمونه‌برداری تمایل دارد در خطوط آلیاسینگ ایجاد کند؛ تبدیل در رزولوشن هدف خطوط تمیزتر تولید می‌کند. اگر می‌خواهید جلو بروید و خودتان آپلود را امتحان کنید، <a href="/stencil">ابزار استنسیل</a> تبدیل خاکستری و بالا بردن کنتراست را به‌صورت خودکار انجام می‌دهد — زمانی مفید است که منبع در حاشیه باشد.

کدام مبدل‌ها تمیزترین خطوط را تولید می‌کنند؟

مبدل‌های مبتنی بر وکتور که لبه‌ها را ردیابی می‌کنند (مثل Potrace یا ابزارهای هوش مصنوعی تنظیم‌شده برای استنسیل تتو) از فیلترهای رستر که فقط تصویر را آستانه می‌کنند بهتر عمل می‌کنند. تمیزترین خروجی از ابزارهایی می‌آید که کانتورهای اصلی را از جزئیات داخلی متمایز می‌کنند و به شما اجازه می‌دهند وزن خط را تنظیم کنید.

قدم سوم اجرای تبدیل واقعی است. سه دسته ابزار وجود دارد که نتایج بصری متفاوتی روی همان منبع تولید می‌کنند. دسته اول: فیلترهای رستر. فیلتر «Photocopy» فتوشاپ، فیلترهای آشکارسازی لبه GIMP، و اکثر ابزارهای رایگان وب «عکس را اسکچ کنید». اینها تصویر را آستانه می‌کنند — هر چیزی بالاتر از یک آستانه روشنایی سفید می‌شود، هر چیزی پایین‌تر سیاه. سریع و رایگان هستند اما خروجی نویزی تولید می‌کنند: هر تکه گرد، هر آرتیفکت فشرده‌سازی، هر سایه یک خط می‌شود. برای مفاهیم سریع قابل قبول، برای استنسیل‌های نهایی نه. دسته دوم: ردیاب‌های وکتور. Adobe Illustrator Image Trace، Trace Bitmap اینکاسکیپ، موتور Potrace متن‌باز که این‌ها روی آن ساخته شده‌اند. اینها پیکسل‌ها را به مسیرهای وکتور صاف تبدیل می‌کنند، یعنی خطوط در هر اندازه‌ای تمیز می‌مانند و می‌توانید مسیرهای جداگانه را بعداً ویرایش کنید. نتیجه به‌طور چشمگیری تمیزتر از فیلترهای رستر است، و خروجی یک SVG مناسب است که طراح می‌تواند بدون کاهش کیفیت به هر ابعاد تتویی مقیاس کند. هزینه این است که منحنی یادگیری دارند — باید اسلایدرهای آستانه، صاف‌سازی و نگه‌داشتن جزئیات را تنظیم کنید تا یک استنسیل بگیرید نه یک موزاییک از مسیرهای کوچک. دسته سوم: مبدل‌های تنظیم‌شده برای تتو. ابزارهایی که به‌طور خاص برای کار استنسیل ساخته شده‌اند — از جمله <a href="/stencil">ابزار استنسیل خودمان</a> — روش‌های ابتکاری‌ای اعمال می‌کنند که ردیاب‌های عمومی ندارند: به کانتورهای پیوسته بر کسری‌های تکه‌تکه تمایل دارند، نویز داخلی ظریفی را سرکوب می‌کنند که طراح به هر حال باید پاکسازی کند، و وزن خطی تولید می‌کنند که با آنچه دستگاه تتو واقعاً می‌تواند تحویل دهد مطابقت دارد. خروجی با ویرایش‌های دستی کمتری به استنسیل قابل استفاده نزدیک‌تر است. هر ابزاری که انتخاب کنید، آزمون یکسان است: استنسیل را در اندازه تتوی مورد نظر چاپ کنید و از فاصله بازو به آن نگاه کنید. اگر خطوط به عنوان کانتورهای پیوسته با اطمینان خوانده می‌شوند که طراح می‌تواند با دستگاه تتو ردیابی کند، یک استنسیل قابل استفاده دارید. اگر مثل هاف‌تون یا موزاییک از تکه‌های جدا به نظر می‌رسد، تبدیل شکست خورده و باید یا پیش‌پردازش تهاجمی‌تر کنید یا به ابزار سطح بالاتری بروید. اگر قبل از ارزیابی گزینه‌های پولی می‌خواهید گزینه‌های رایگان را امتحان کنید، بررسی <a href="/blog/free-tattoo-stencil-maker">ابزارهای رایگان استنسیل</a> مبدل‌های بدون هزینه را کنار هم مقایسه می‌کند.

چطور استنسیلی که خیلی نویزی بود را رفع می‌کنیم؟

خروجی را در یک ویرایشگر وکتور باز کنید، مسیرهای تکه‌تکه کوتاه را حذف کنید، منحنی‌های لرزان را صاف کنید، کانتورهای اصلی را ضخیم کنید و هر جزئیات داخلی که طراح باید جوهر-پر کند نه خط را حذف کنید. اکثر استنسیل‌ها به ۱۰-۲۰ دقیقه پاکسازی دستی نیاز دارند.

قدم چهارم پاکسازی است. حتی یک مبدل خوب روی یک منبع به‌خوبی آماده‌شده خروجی تولید می‌کند که به یک دور نهایی انسانی نیاز دارد. برای ده تا بیست دقیقه ویرایش برنامه‌ریزی کنید؛ هر چیزی سریع‌تر را به عنوان جایزه در نظر بگیرید. اول، نتیجه را در یک ویرایشگر وکتور باز کنید. Inkscape رایگان است؛ Affinity Designer و Illustrator پولی هستند. کار در وکتور برای این قدم غیرقابل مذاکره است — باید مسیرهای جداگانه را انتخاب و حذف کنید، که در یک تصویر رستر تخت غیرممکن است. دوم، بزرگ‌نمایی کنید و مسیرهای تکه‌ای را حذف کنید. مبدل‌ها اغلب بخش‌های کوچک جدا در اطراف لبه‌های موضوع تولید می‌کنند، به‌خصوص جایی که سایه‌ها در پس‌زمینه محو شده‌اند. اینها روی استنسیل چاپ‌شده به عنوان نویز خوانده می‌شوند و طراح را گیج می‌کنند. همه مسیرهای کوتاه‌تر از چند میلیمتر را به صورت دسته‌ای انتخاب و حذف کنید؛ اکثر ویرایشگرها گزینه «انتخاب مشابه» یا فیلتر بر اساس طول دارند که این کار را سریع می‌کند. سوم، منحنی‌ها را صاف کنید. مبدلی که لبه نویزی را ردیابی کرده خطوط لرزانی تولید می‌کند که حتی اگر پیوسته به نظر برسند می‌لرزند. اکثر ویرایشگرهای وکتور دستور «صاف کردن مسیر» یا «ساده‌سازی» دارند — آن را با ملایمت اجرا کنید، شکل کلی را حفظ کنید اما لرزش میکرو را صاف کنید. زیاده‌روی کردن شخصیت را از بین می‌برد؛ کم کردن استنسیلی ناحرفه‌ای به نظر می‌رسد. تکرار کنید تا خطوط عمدی احساس شوند. چهارم، کانتورهای اصلی را ضخیم کنید. استنسیل‌های تتوی واقعی وزن قابل مشاهده دارند — کانتور موضوع از جزئیات داخلی ضخیم‌تر است. عرض ضربه را روی سیلوئت اصلی ۵۰-۱۰۰٪ نسبت به مسیرهای داخلی افزایش دهید. این تغییر واحد است که یک استنسیل را شبیه طرح تتو می‌کند نه ردیابی. پنجم، جزئیات داخلی‌ای را که طراح به هر حال جوهر-پر می‌کند حذف یا ساده کنید. اگر یک بخش در تتوی نهایی سیاه توپر خواهد بود، استنسیل فقط به کانتور آن بخش نیاز دارد، نه تراشه‌بندی که مبدل داخلش گذاشته است. هاشور داخلی را حذف کنید و یک مرز واضح برای طراح بگذارید که پر کند. در آخر، در اندازه تتوی نهایی صادر کنید — PDF یا SVG برای طراحانی با جریان کار دیجیتال، PNG در ۳۰۰ DPI برای کسانی که هنوز روی کاغذ حرارتی چاپ می‌کنند. <a href="/blog/stencil-transfer-guide-for-artists">جریان کار طرف طراح</a> پوشش می‌دهد طراحان چه چیزی ترجیح می‌دهند دریافت کنند و تحویل دیجیتال چه تفاوتی با انتقال‌های چاپگر حرارتی دارد.

وزن خط — ضخامت بصری یک ضربه در طرح تتو یا استنسیل، اندازه‌گیری‌شده نسبت به مقیاس کلی قطعه. تغییر وزن خط — ضخیم‌تر در کانتورها، نازک‌تر در جزئیات داخلی — چیزی است که به تتو عمق و خوانایی در اندازه‌ای که واقعاً پوشیده می‌شود می‌دهد.