واژهنامه
نظریه رنگ
چگونگی تعامل رنگها و چگونگی خواندهشدنشان روی تُنهای گوناگون پوست در خالکوبی.
نظریه رنگ مطالعه چگونگی نسبت، ترکیب و تضاد رنگهاست، و در خالکوبی راهنمای چگونگی انتخاب رنگدانهها و خواندهشدنشان پس از گذاشتن در پوست است. این نظریه از چرخ رنگ و مفاهیمی مانند رنگهای اصلی، ثانویه و مکمل، فام، اشباع و ارزش بهره میبرد که توصیف میکنند تُنها چگونه هماهنگ یا متضاد میشوند و چگونه کنتراست و عمق آفرید. در کار خالکوبی، نظریه رنگ لایهای افزوده دارد، زیرا جوهر از خلال پوست زنده دیده میشود، نه روی کاغذ سفید. پوست مانند فیلتری طبیعی عمل میکند، پس ظاهر نهایی یک رنگدانه به تُن و زیرتُن پوست دارنده بستگی دارد که میتوانند رنگ را خفه، گرم یا جابهجا کنند. رنگدانههای روشنتر مانند سفید، زرد و پاستلها بهشدتترین حالت روی پوست روشن دیده میشوند و ممکن است روی تُنهای عمیقتر پوست کمتر دیداری باشند یا متفاوت خوانده شوند، جایی که رنگهای جسور، پُرکنتراست و گرم اغلب زندهتر بهنظر میرسند. هنرمندان این اصول را برای برگزیدن پالتهایی به کار میبرند که برای یک فرد خاص خوانا و زنده بمانند، برای برنامهریزی چگونگی آمیختن یا جداشدن رنگها و برای پیشبینی چگونگی نرمشدن تُنها هنگام بهبود و پیر شدن یک خالکوبی. انتخابهای درست رنگ به طرح کمک میکنند کنتراست و وضوح موردنظرش را در طول زمان حفظ کند.