Słownik
Biomechaniczny
Projekty wyglądające jak maszyneria, tryby lub obca anatomia ukryta pod rozdartą skórą
Mechaniczne lub organiczno-maszynowe struktury, które zdają się istnieć pod skórą, jakby ciało było po części z ciała, a po części z maszyny, to właśnie temat stylu Biomechanicznego. Estetyka czerpie obficie z surrealistycznej twórczości H.R. Gigera, którego projekty do filmów Obcy rozpowszechniły fuzję biologii i technologii. Typowe obrazy to tryby, tłoki, kable, hydraulika, odsłonięte włókna przypominające mięśnie oraz obca anatomia, często obramowane rozdartą lub odchyloną skórą, która odsłania ukrytą maszynerię. Definiującym chwytem jest złudzenie głębi: wprawni artyści odwzorowują projekt na konturach i muskulaturze ciała, tak by elementy zdawały się naturalnie poruszać i uginać wraz z kończyną. Realistyczne cieniowanie, mocne refleksy oraz uważne użycie cienia tworzą przekonujący efekt trójwymiarowy. Pracę biomechaniczną można wykonać w czerni i szarości albo w kolorze, a pokrewna odmiana zwana biofusion lub organiczną łączy elementy mechaniczne z naturalnymi fakturami. Styl mieści się w szerszym obszarze realizmu i surrealizmu ze względu na zależność od przestrzennego oddania. Dla początkującego warto wiedzieć, że prace biomechaniczne projektuje się zwykle indywidualnie pod konkretną partię ciała, gdyż iluzja opiera się na anatomii, i z reguły nagradzają większe rozmiary.
Zobacz galerię stylu Biomechaniczny →