Słownik
Neo-Traditional
Nowoczesna ewolucja klasyki old-school z bogatszym kolorem, głębią i bardziej ilustracyjnym detalem
Wyrastając z American Traditional, Neo-Traditional zachowuje jego zdecydowane kontury, lecz poszerza paletę barw, głębię cieniowania oraz stopień ilustracyjnego dopracowania. Zyskał na znaczeniu od lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, gdy tatuatorzy zaczęli dążyć do bardziej malarskich efektów, nie rezygnując z trwałości mocnej kreski. W porównaniu z klasycznym przodkiem neotradycja sięga po szersze spektrum odcieni, łagodniejsze przejścia, warstwową przestrzenność oraz dekoracyjne ornamenty, takie jak filigrany, klejnoty czy kwiatowe obramowania. Częstymi tematami są zwierzęta, portrety, kompozycje botaniczne i stylizowane postacie oddane z większą naturalnością bryły, niż pozwala płaski flash tradycyjny. Styl chętnie różnicuje grubość linii: cięższe kontury rysują główne formy, a cieńsze opracowują detale wewnętrzne, dzięki czemu pojawia się wrażenie pierwszego i drugiego planu. Lokuje się między American Traditional a realizmem, łącząc graficzną wyrazistość z dążeniem do przestrzennego oddania. Neotradycja pozostaje bardzo czytelna i znośnie się starzeje dzięki zachowanej strukturze konturu. Dla początkującego oferuje równowagę między efektownym kolorem a trwałą przejrzystością i jest częstym wyborem osób pragnących ozdobnych, barwnych obrazów bez kruchości delikatniejszych stylów.
Zobacz galerię stylu Neo-Traditional →